God
verandert
MIJN GETUIGENIS VAN GOD´S GROTE GENADE
mensen
Victor leidt een leven als inbreker, heler, loverboy, dealer, en gaat vechtpartijen niet snel uit de weg. Zodra hij inziet dat zijn leven uitzichtloos blijkt, merkt hij dat God hem opwachtte en al lange tijd naar hem uitkeek. In dit verhaal wordt het leven van Victor beschreven en hoe hij zijn thuishonk bereikt.

Mijn vroegste herinnering die ik aan de kerk heb was toen ik een jaar of 12 was.
In die tijd gingen mijn beide ouders al enige tijd trouw naar de Bethel Pinksterkerk in Tilburg die toen nog gevestigd was aan de Poirtersstraat, het gebouw wat daarvoor nog een bioscoopzaal was. Nadat ze mij enige keren vroegen om een keertje mee te gaan heb ik me maar laten overhalen om maar eens een kijkje te nemen. Ik had geen flauw idee wat mij te wachten stond. Om eerlijk te zijn kan ik me niet meer zoveel herinneren van die kerkdienst, maar ik zag al snel dat dit niets voor mij was. De liederen die er gezongen werden gaven me een onwennig vreemd gevoel. Om mij heen zag ik mensen bij de ene lied klappen en bij een ander lied staan met gesloten ogen en opgeheven handen, dit was erg vreemd voor me, eigenlijk was ik eerder toeschouwer dan deelnemer. Toen het zanggedeelte voorbij was volgde er een preek van dik een uur lang waar ik niets van begreep. Nee, ik kon mijn draai niet bepaald vinden, zowat de hele kerkdienst zakte ik in mijn stoel onderuit om het maar op afstand te volgen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat mijn ouders hier zo graag wilden zijn, en dat ze van me wilden dat ik hier vaker zou komen zoals mijn oudere broer en zus dat deden. Nee hoor, dit hoefde voor mij niet meer, hier had ik niets te zoeken, dit zou voor mij meteen de laatste keer zijn !

Mijn verdere tienerjaren verstreken; weliswaar zonder God en zonder kerk, ik zocht mijn eigen weg wel. Ondanks dat mijn ouders me altijd wel dierbaar zijn geweest, leerde ik al snel om mijn eigen boontjes te doppen zonder mijn ouders daarbij te betrekken.
In die tijd had ik een relatie met een meisje waar ik een veelbelovende toekomst in zag. Je kunt eigenlijk wel zeggen dat ik me in die relatie erg gelukkig voelde. Het was daarom pijnlijk voor mij dat deze relatie na 3 jaar zomaar ineens ophield, zomaar uit het niets. Mijn vertrouwen liep hierdoor een deuk op, ik zag in dat ik maar beter mezelf moet verwennen want anders doet niemand dat! Dit betekende ook dat ik bepaalde principes moest herzien. Het werd tijd om af te kicken van haar. Voortaan zag ik het maar zo: als niemand anders 'goed' voor mij is, dan zal ik maar beter 'goed' voor mezelf zijn!

Rond mijn twintigste overleed mijn vader. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat de vaste grond onder mijn voeten wegzakte. Het was al in mijn prille tienertijd dat ik voor niets of niemand terug deinsde. Maar door het overlijden van pa werd ik harder van binnen en ging ik knokpartijen helemaal niet meer uit de weg. Wat ik in die tijd steeds waardevoller begon te vinden waren 'vrienden, geld en aanzien' daar draaide het allemaal om voor mij. Al het andere buiten dit kon me gestolen worden. Zonder dat ik het wist zakte ik steeds verder weg, en werd ik steeds killer.

Voor de kick begon ik te blowen en ontdekte ik ook coke. Met een zogenaamde 'vriend' uit die tijd pleegde ik zelfs inbraken, alleen voor het geld. Want 'waar ik maar geld rook daar ging ik op af.'
Om zelf in coke te gaan dealen was daarom de meest logische stap voor mij. Het dealen begon al snel een full-time job te worden, en ik was ook nog eigen baas. Ook ging ik gestolen goederen opkopen en met winst doorverkopen. Nu had ik genoeg geld om te doen wat ik maar wilde, ik kwam niets meer tekort !

Vanwege het geld dat ik op zak had, leerde ik een nieuwe regel 'geld geeft macht'. Vrouwen waren slechts vlagen voor mij, ze kwamen en gingen, er was absoluut geen sprake van gevoel, liefde of enige binding. Zo wilde ik mijn leven wel voortzetten; lang leve de lol, disco's en house-party's, het leven is een groot feest !

Na enige tijd leerde ik een meisje kennen waar ik tegen mijn nieuwe principes in toch een goed gevoel bij kreeg. We kregen verkering en de relatie liep goed: want waar ik was, daar was zij automatisch ook, en waar zij was, daar was ik. Zo raakten we in contact met een koppeltje met wie we bevriend raakten. De dame van het stel deed aan prostitutie in zowel Nederland als in België, ze verdiende daar interessante geldbedragen mee. Zoals ik gewend was mijn neus achterna te gaan voor het geld, zag ik ook hier een nieuwe uitdaging in voor mij, namelijk als 'bemiddelaar' in de prostitutie. De begeerte naar geld verblindde me zo erg dat ik zelfs mijn eigen vriendin overgehaald had haar lichaam 'te huur' aan te bieden; dat bleek ook nog een succes te zijn !
Ik kan me herinneren dat zij na een nacht 'werken' thuiskwam met een grandioos geldbedrag en sieraden. Dit succes bleef een tijdje aan totdat er problemen kwamen.

Onze nieuwe vriend bleek namelijk met een andere kerel een overval te hebben gepleegd. Natuurlijk was de politie hem op het spoor gekomen mede omdat ze zijn telefoon hadden afgetapt. Dat betekende ook dat zodra ik met onze vriend telefoneerde, de politie dus ook mij in de gaten hield.
Terwijl onze vriend voortvluchtig was, werden we ineens door het arrestatieteam opzettelijk van achterop aangereden, hierdoor klapten we met onze snelheid op onze voorliggende arrestatieauto, en werden we zo klemgereden. Tot stilstand gekomen werden we onmiddellijk omsingeld door een aantal zwaar getrainde agenten en onder schot gehouden. Het ging allemaal zo snel, het leek wel een scene uit een film! We hadden geen keuze dan ons over te geven. Ondanks dat het arrestatieteam een maand eerder ons huis binnenviel omdat ze op zoek waren naar een vuurwapen die gebruikt zou zijn bij een overval, werden we na onze verklaring te hebben afgelegd op het politiebureau met z'n drie-en vrijgelaten. Alleen onze vriend zat vanaf die tijd vast.

Onze achtergebleven vriendin raakte steeds meer in geldnood. Mijn vriendin die het beste met haar voor had maakte de fatale fout om zogenaamd geld aan haar uit te lenen. Hierdoor knapte mijn vertrouwen in haar helemaal af, ik kon niets anders meer doen dan mijn relatie te beëindigen. Het was een dolksteek in mijn hart maar ik had geen keuze, het was voor mijn eigen bestwil. Wéér opnieuw werd ik met mijn neus op de harde feiten gedrukt, wéér opnieuw had ik het gevoel dat ik het huisje-boompje-beestje idee misgreep!  Alles waar ik zoveel waarde aan hechtte, alles waar ik zo in geloofde was zomaar ineens…. verdwenen ! Mijn vriend zat vast, mijn vriendin is voor geen cent te vertrouwen, mijn geld….. mijn toekomst…. verloren.., foetsie….ALLES WEG !! Wat moest ik nu ?
Met chaos in mijn hoofd drong het steeds meer tot mij door dat mijn leven een enorme puinhoop was. Waar ik mijn  geluk ook in zocht: geld, een vrouw, vrienden, aanzien, controle en  macht bleek in werkelijkheid maar een kaartenhuis te zijn: met het minste zuchtje wind stort alles in waar ik zoveel tijd, energie, vreugde en aandacht aan heb geschonken. Het werd tijd om tot bezinning te komen. Ik moest weg van het  samenwonen, weg uit deze omgeving, weg van deze manier van leven….. maar waar naar toe ? Er was maar een mogelijkheid: terug naar mijn moeder !

In de periode die ik bij mijn moeder verbleef dacht ik in de nachtelijke uren telkens terug aan mijn hele leven. Telkens weer speelde er een filmpje in mijn hoofd zoals ik mijn leven leidde. Ik wilde zo graag een serieuze toekomst met een vrouw hebben, maar was dat voor mij wel weggelegd ? Eén vrouw waar ik écht van op aankan ? Zoals ik terugkeek op mijn vorige relaties: veelbelovend, hoopvol en dan toch stukgelopen, besefte ik me dat het voor mij niet reëel is om aan een goede vrouw te komen. Al mijn hoop spatte als een zeepbel uiteen. Ik was radeloos om wat ik nu met mijn verdere leven moest doen.

In een van die nachten  dat ik op bed mijn leven overdacht, herinnerde ik me ineens de God waar pa en ma het altijd over hadden. Eigenlijk had ik niets met Hem, maar wat had ik dan verder te verliezen? Alhoewel ik het niet over mijn lippen kreeg, richtte ik me tot die God en schreeuwde mijn hart een noodkreet:

Laat zien in MIJN leven, niet in het leven van mijn broer of van mijn zus, maar in MIJN leven dat U er bent. Ik vraag U om een goede vrouw, het maakt mij niets uit of ze één, twee of meerdere kinderen heeft. U kent mij, als U mijn hand maar vasthoudt, dan ga ik ervoor !

Zo'n twee dagen hierna kreeg ik een droom waarbij de koude rillingen over mijn lijf liepen. Alhoewel ik nooit in mijn leven bang ben geweest, had ik in deze droom de schrik goed te pakken. Het riep horrorachtige angsten in mij op.
De droom begint op het moment dat ik in een donkere put was gevallen, het voelde onbehagelijk duister, zelfs demonisch aan. Ik werd overvallen door een tastbare angst dat mij iets gruwelijks zou overkomen. Paniekerig knokte ik mijn weg naar boven om uit die put te komen, maar al snel merkte ik dat ik de strijd aan het verliezen was.  Terwijl ik van alle kanten door een tiental grijparmen naar beneden getrokken werd, verloor ik aan kracht en werd ik nog verder de afgrond in gesleurd. Tegelijkertijd galmde er een demonische stem uit de diepe duisternis:'haha, eindelijk hebben we je!' en nog dieper werd ik getrokken. Ik huiverde!  Hoewel ik voor mijn leven terugvocht, merkte ik dat ik het juist steeds méér verloor. Het was gebeurt met me!
Uit angst en machteloosheid krijste ik het uit
"JEZUS, HELP MIJ !!"
Nog geen tiende seconde daarna schrok ik wakker. Ik keek angstig om mij heen in mijn schemerige logeerkamer en was opgelucht dat ik terug was op mijn matrasje bij mijn moeder thuis.
Van de schrik bekomen was ik God dankbaar en zei:
"zelfs in mijn droom was U daar toen ik U riep !"

Psalm 50:15 "Roep Mij aan in den dag der benauwdheid; Ik zal er u uithelpen en gij zult Mij eren"

Toch wilde ik deze gebeurtenis zo snel mogelijk vergeten. Ik wilde zo snel mogelijk mijn dagelijks leven weer oppikken, dus verdrong ik alles wat er die nacht gebeurde. Alhoewel God toen al op mij wachtte, liet ik Hem in mijn onwetendheid gewoon staan.

Ik had nauwelijks tot geen omgang meer met oude kennissen en ging eigenlijk ook niet meer stappen, ook had ik geen werk; het enige wat ik buiten de deur nog deed was fitnessen. Op de sportschool waar ik regelmatig kwam, raakte ik in contact met een aantrekkelijke vrouw die later een alleenstaande moeder bleek te zijn van twee kinderen. Na enige keren met haar te hebben afgesproken wist ik dat hier wat serieuzers uit moest rollen. Nog nooit eerder heb ik zulke fijne gesprekken gehad met een vrouw zoals ik dat met deze dame had. Nog nooit eerder kende ik het gevoel dat ik iemand na enkele dagen zo erg miste zoals ik dat bij haar had! Ik moest haar stem na enkele dagen even horen, heel even maar. Van binnen wist ik dat zij ditzelfde gevoel ook voor mij had. Niet lang daarna rolde hier een relatie uit en vertelde ik in alle waarheid over mijn leven. Na enige jaren besloten we te trouwen. Ik verruilde de logeerkamer bij mijn moeder voor de inwoning bij deze vrouw met haar kinderen, en kreeg ik sneller dan ik dacht een baan.

Matth. 19:2 "Daarom zal een mens vader en moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot een vlees zijn'"

Alhoewel mijn leven nog niet helemaal op orde was, kreeg ik toch wat meer rust en evenwicht in mijn leven.

Als kerstkado had ik ooit van mijn moeder nog een Bijbel gekregen die ik al enige tijd op mijn nachtkastje bewaarde. Natuurlijk wist ik me geen raad met dit Boek, dus was er ineens een tijd overheen gegaan en lag er een dikke stoflaag op dit kerstkado. Tegelijkertijd hield ik me liever bezig met computerspelletjes en blowen.
Op een gegeven moment, terwijl ik helemaal opging in het spelen van mijn computerspel, voelde het alsof er een warme hand lichtelijk op mijn schouder rustte. Het was alsof een onzichtbaar persoon op een beleefde manier me even vriendelijk wilde onderbreken om mij ergens op te attenderen. Op dat moment sprak er een stem tegen me "pak die Bijbel". Maar ik ging net zo lekker met mijn computer-spel dus weigerde ik daar gehoor aan te geven. Maar opnieuw voelde ik die warme hand op mijn schouder met dezelfde boodschap: "pak die Bijbel", ik ging gewoon door met mijn spel.
 
Pas na enkele keren moest ik me toch gewonnen geven. Onder het stof vandaan, veegde ik de Bijbel schoon met mijn mouw, en ik sloeg hem open op het Mattheus-Evangelie. Maar ja, ik snapte niets van wat ik las. Terwijl ik poogde om maar enigszins iets te begrijpen van dit Evangelie, las ik veel over Jezus, over Wie Hij was, wat Hij deed, en alleen maar goede dingen. Het sprak me erg aan, maar mijn hersenen konden al die heerlijkheid niet vasthouden door het blowen. Ik kon gewoonweg niet onthouden wat ik las. De heerlijkheid die God mij aanbood vervaagde door mijn stukgerookte hersencellen.

achtergrondinformatie: Het blowen hoorde bij mij, ik blowde soms wel zo'n 2 of 3 jointjes op een dag en wel méér dan 15 jaar lang ! Je kunt wel zeggen dat ik daar verslaafd aan was.

Ik wilde zo graag vasthouden van wat ik gelezen had, want ik merkte dat dit Boek de leegte van binnen opvulde met iets waar ik méér van wilde. Tegelijkertijd wist ik dat het niet samen kon met het blowen. Opnieuw heb ik me tot God gericht en vroeg of Hij me vrij wilde maken van het blowen. Ik bad:
"Heer help me, ik kan de Bijbel niet lezen én blowen. Door het blowen raak ik alles kwijt wat ik gelezen heb. Ik kan de Bijbel dan niet begrijpen en ik kan niets onthouden."

De dag die daarop volgde ging eigenlijk ongemerkt voorbij totdat ik ineens schrok van het besef dat ik die hele dag helemaal geen joint had aangeraakt ! Zonder dat ik het doorhad had God me vrijgemaakt van het blowen ! Ik wist dat ik absoluut geen behoefte meer zou krijgen om te blowen, dus heb ik meteen alle spullen om mijn jointjes te maken weggegooid, die had ik toch niet meer nodig. Vanaf dat moment heb ik nooit meer een jointje gerookt !

Johannes 8:36 "Indien dan de Zoon u zal vrijgemaakt hebben, zo zult gij waarlijk vrij zijn."

Terwijl ik méér uit de Bijbel begon te lezen begon ik juist nog nieuwsgieriger te worden naar wat God mij wilde zeggen. Ik ben steeds meer Bijbel gaan lezen in plaats van bezig te zijn met computerspelletjes. Tegelijkertijd kon ik steeds minder genieten van mijn oude levensstijl. De omgang die ik met 'vrienden' had, is steeds meer gaan verwateren. Er was iets nieuws gebeurt met me wat ik niet meer kwijt wilde.


In mijn hongerigheid zocht ik naar een andere betekenis voor 'Bijbel'; ieder ander zou zeggen dat het 'het Woord van God' is, maar ik wilde het met mijn hart begrijpen en niet met mijn verstand. In gedachten legde ik God deze vraag voor. Toen ik op een nacht in slaap sluimerde, werd ik getroffen door God's antwoord, mijn ogen sprongen wagenwijd open toen God mij het volgende openbaarde:
De Bijbel……Een levensweg voor ieder mens !  Dit besef raakte me diep. Ik draaide me van mijn vrouw vandaan terwijl de tranen over mijn wangen liepen en ik fluisterde zacht: 'dank U Heer!'
'Wat is er schatje ?' vroeg mijn vrouw nog bedwelmd van haar slaap, 'niets' zei ik 'ga maar slapen.'
Mijn tranen bleven lopen terwijl ik met een diep dankbaar gevoel in slaap viel.
Jezus zei: 
"Ik ben de Weg, de Waarheid, en het Leven" (Johannes 14:6)


Er ontstond een nog groter verlangen naar wijsheid en kennis om het Woord te begrijpen. Er was een honger naar méér van Christus, méér van het Woord. In een droom die God me twee dagen daarna gaf verscheen er een persoon die ik slechts één enkele keer eerder in mijn leven had gezien. Ik kreeg een grote drang om in contact te komen met deze man, omdat ik wist dat God deze persoon op mijn pad stuurde. Terwijl ik me afvroeg wie deze persoon kon zijn en hoe ik contact met hem kon opnemen, schoot me te binnen wie me daarbij kon helpen, de vrouw die ook bij de begrafenis van mijn moeder hielp! Ze bleek namelijk ook nog de schoonmoeder te zijn van deze man, ze vertelde me dat hij Roy heet. In contact gekomen met Roy vertelde ik over mijn leven en mijn ervaring. Roy, zei na afloop tegen me:'God roept je nu naar een kerk' Meteen besloten we om naar de kerk van Roy te gaan, dezelfde gemeente waar ma ook altijd naar toe ging en waar haar begrafenisdienst enkele jaren eerder plaatsvond.

Die zondag kwamen we de kerk binnen
. Dit gebouw heeft aan de hoofdingang een voordeur, een halletje, en een tussendeur. Achter deze deur bevindt zich de ruimte waar de kerkdiensten worden gehouden.
We liepen door de eerste deur, waarbij ons niets opviel, maar nadat we door de tweede deur liepen, werden we overvallen of liever gezegd omarmd door een warmte en een rust die ik niet kan beschrijven. Het leek alsof er een onzichtbare warme deken  om ons heen werd geslagen. We keken elkaar verbaasd aan en ik vroeg mijn vrouw: 'voel je dat ook ?' Net zo verwonderd antwoordde ze 'Ja, ik voel het ook !' Het was alsof God Zelf ons omringde met Zijn warmte, en ons daarmee verwelkomde.

De dienst had hetzelfde verloop zoals ik 30 jaar eerder had meegemaakt, mensen die bij het ene lied klapten en bij het andere met gesloten ogen hun handen ophieven. Maar de beleving was nu geheel anders; zij zongen over die God die nu deel uitmaakte van mijn leven! Die God die om mij gaf, en er altijd voor mij was; die God waar pa en ma het ook altijd over hadden, die God waar ik nieuwsgierig naar was geworden en over wie ik alles wilde weten! Met deze bewustwording zong ik alle liederen mee zoals ze op het grote scherm geprojecteerd waren, en ik klapte ook maar gewoon mee. Net als 30 jaar geleden volgde er een preek na het zanggedeelte, dezelfde spreker maar wat ouder. Hij bleek de voorganger Rev. B. van Thiel te zijn en hij preekte over het huwelijk tussen man en vrouw. Ik voelde me aangesproken dus fluisterde ik mijn vrouw op een doordringende manier: 'heb jij hun gebeld over ons ?' 'Nee,' zei Lian. De boodschap was duidelijk voor ons tweetjes bestemd. Na het Woord werd het avondmaal opgediend, onwennig maar verlangend namen we het avondmaal in onze handen. Roy kwam naar ons toe en vroeg 'wil je werkelijk je leven geven aan Jezus ?' 'JA!' zei ik, 'dan kunnen jullie met het avondmaal naar voor lopen.' Met het avondmaal in mijn opgeheven handen, voelde ik Gods warme aanwezigheid. Naarmate ik dieper wegzonk in gebed,  begon ik steeds meer te realiseren hoe zuiver en hoe puur Christus was in vergelijk met mijn vies en vuil leven. De kloof tussen Hem en mij was ondraaglijk groot; in het diepst van mijn wezen werd ik zo erg doordrongen van Zijn goedheid en Zijn volmaaktheid, maar ook van mijn zondig bestaan! Tegelijkertijd speelde het filmpje over mijn eigen leven door mijn hoofd. Ik kon dit besef niet langer verdragen, het werd teveel voor me, voor het eerst in mijn leven huilde ik. De tranen liepen over mijn wangen, en ik zei:
"Heer, ik geef mijn leven maar aan U, ikzelf maak er alleen een puinzooi van, hier hebt U mij". Daarna hebben we het avondmaal tot ons genomen.

In mijn hart wist ik gewoon dat dit het begin was van iets nieuws; de muur om mijn hart werd steeds meer afgebroken door Hem. Ik wist dat ik vanaf dat moment nooit meer dezelfde zou zijn. Het Licht van Christus doorbrak de duisternis in mijn hart, en verwarmde mijn gehele innerlijk wezen. Waar eerst hebzucht was, werd nu hoop geboren; waar vroeger boosheid was, brak blijdschap door. Terug naar het begin van het verhaal besef ik me dat datgene wat ik zo hard nodig had, datgene waar ik zo lang naar zocht dat dat juist in deze gemeente te vinden was, en dat besef ik me pas nu ruim 30 jaar later! Ik voelde me zoals een doodvermoeide zwerver, dorstig, hongerig, ziekelijk, koud, maar die na een jarenlange moeizame omzwerving mijn thuishonk had bereikt en daar een warm onthaal kreeg! Ik dank de Heer dat Hij het Licht in mijn leven is !
Ik voelde me hier erg gewenst door de Vriend, die er altijd voor mij is geweest, en die me nooit heeft verlaten.

Na mijn 'thuiskomst' heb ik eens één keer sterk getwijfeld aan Zijn vriendschap, zo sterk dat ik me enkele dagen leeg voelde en dat het allemaal niet meer hoefde voor mij, totdat Jezus duidelijk tegen me zei: "Victor, Ik ben alle dagen van je leven bij je"  (Mattheüs 28:20). 
Nu wil ik écht niet meer zonder Hem, en ik kan dat ook niet meer!

Filipenzen 1:2 "Genade zij u en vrede van God, onzen Vader, en den Heere Jezus Christus."

Victor is binnen zeer korte tijd samen met zijn vrouw Lian gedoopt  en vervuld met Gods Heilige Geest. Beiden dienen God nu samen in het zangkoor..

 Later vernam Victor dat zijn moeder voor haar sterven altijd voor Victor gebeden heeft. Vaak was zij de enige persoon die met het heilig avondmaal  naar voren liep. Daar bleef ze claimen dat één van haar kinderen God zou dienen….. moeders gebed gaat werkelijk over het graf!

Victor Vermeer